🙋 Van "Heb ik hier wel zin in" naar "Wat is er nodig": de stille revolutie van Dienend Leiderschap

Gepubliceerd op 11 november 2026 om 21:37

We leven in een wereld die is geprogrammeerd op comfort. Onze smartphones versnipperen onze aandacht en onze agenda's raken overvol. Om onze grenzen en energie te bewaken, zeggen we steeds vaker 'nee'. Dat kan gezond zijn, maar ongemerkt slaat het door naar een krampachtige, defensieve houding. We filteren steeds meer door een ik-gerichte bril: "Heb ik hier eigenlijk wel zin in? Hoeveel energie gaat mij dit kosten?" Het kan gezonder!

Het is de valkuil van een leven dat gestuurd wordt door ons dagelijkse humeur en directe comfort. Maar te midden van de jungles in Borneo — waar meer dan 950 verwaarloosde kinderen een thuis vinden — ontdekte ik tijdens mijn verblijf een radicaal ander fundament.

De spiegel van de jungle

Het meest indrukwekkend in Borneo zijn de gezinsleiders en zendelingen. Mensen die hun familie en vrienden, westerse comfort en carrière achter zich lieten om dag en nacht klaar te staan voor kinderen met diepe wonden.

Eén vraag komt simpelweg niet in hun systeem voor: "Heb ik er vandaag wel zin in?"

Zij vervingen de vraag van het willen (zin/geen zin) voor een vraag die alles verandert: "Wat heeft de mens tegenover mij NU nodig, en kan ik dat inpassen?"

Dat is de omslag van willen naar kunnen. Het gaat er niet om dat je roofbouw op jezelf pleegt. Het is de keuze om eerlijk te kijken naar wat er écht toe doet, en 'ja' te zeggen tegen acties die betekenis én energie geven.

De barbecue en de rit van drie kwartier

Dit principe klinkt prachtig in de jungle, maar de echte test zit in ons eigen dagelijks leven.

Vlak na mijn terugkomst was ik bij een gezellig barbecue-feestje. Een vrouw vertelde dat ze met een gedeelde taxi was gekomen. De chauffeur reed zo wild dat ze er behoorlijk misselijk van was geworden; ze kreeg geen hap door haar keel. Toen ik me realiseerde dat ze 20 minuten bij mij vandaan woonde, schoot mijn westerse reflex meteen aan:

“Ik kan haar thuisbrengen... maar ja, dan ben ik wel drie kwartier later thuis. Heb ik daar wel zin in?”

Op dat moment zette ik mijn eigen excuus stil en draaide de vraag om: "Wat heeft zij nu nodig, en kan ik dat inpassen?"

Het eerlijke antwoord? Ja, natuurlijk kon dat. Ik hoefde niet op tijdstip X thuis op de bank te zitten. Het was puur comfortzucht. Ik bood haar een rit aan. Haar blijdschap was onbetaalbaar, en de rit gaf ruimte voor iets moois: we voerden prachtige gesprekken en het verrijkte onze vriendschap. Als ik had geluisterd naar "Heb ik hier wel zin in?", dan zat ik drie kwartier eerder op de bank, maar had ik deze waardevolle verbinding gemist.

Ieder mens werkelijk zien

Of het nu gaat om een kind in Borneo of een misselijke vriendin op een feestje: echte impact gebeurt bij één persoon tegelijk. Dienend leiderschap betekent dat je de kramp van je volle agenda loslaat om de mens tegenover je werkelijk te zien. Wanneer je de omslag maakt van willen naar kunnen, ontstaat er wonderbaarlijk genoeg juist energie.

Stel jezelf bij de eerstvolgende twijfel eens die ene vraag:

  • Niet: Heb ik hier nu wel zin in?
  • Maar: Wat heeft de ander op dit moment nodig, en kan ik dat inpassen?

⌚Hoe vaak laten we betekenisvolle momenten schieten omdat we verslaafd zijn aan ons eigen gelijk en gemak?

P.S. Zie je de bui al hangen? "Leuk verhaal over die taxi... maar als ik álle wensen ga inpassen, kan ik mijn eigen agenda wel bij het oud vuil zetten!"

Geen zorgen: dienend leiderschap betekent géén roofbouw plegen. Maar hoe bewaak je grenzen zonder een krampachtige 'nee-zegger' te worden? Daar ga ik in mijn volgende blog op in: "Help, mijn agenda zit al vol: Hoe geef ik toch ruimte aan wat er écht toe doet?" Binnenkort online!