De afgelopen maanden was het stil op mijn gebruikelijke kanalen. Geen updates, geen berichten, geen vlugge gedachten op het scherm. Voor wie mij kent — iemand die leeft van communicatie, organisatie en verhalen — leek die stilte misschien vreemd. Maar achter die stilte schuilde de meest waardevolle ervaring van mijn leven.
Ik verruilde de vertrouwde dynamiek van mijn leefomgeving voor een bijzonder kindertehuis in de jungle van Borneo, een plek waar inmiddels zo’n 900 kinderen een veilig thuis vinden. Wat begon als een reis om bij te dragen op deze indrukwekkende locatie, werd een reis die mij diep vanbinnen veranderde.
De overwaarde van stil zijn
In onze alledaagse wereld zijn we zo gewend geraakt aan 'ruis'. We praten om gehoord te worden, we reageren voordat de ander is uitgesproken, en we vullen elke lege ruimte op met actie. Herkenbaar?
In Borneo ontdekte ik opnieuw de kracht van stilte.
Door stil te worden en mijn eigen overtuigingen of twijfels opzij te schuiven, ontstond er ruimte. Ruimte om écht te luisteren. Niet alleen naar woorden, maar naar het verhaal dat geen woorden nodig had.
Van trauma naar beweging
In het kindertehuis ontmoette ik kinderen die binnenkwamen vanuit hopeloze, traumatiserende situaties. Kinderen die alle reden hadden om zich op te sluiten in hun eigen wereld. Maar wat ik daar tussen die honderden jongeren zag gebeuren, ontroerde me diep.
Zodra er écht naar hen werd geluisterd en ze zich veilig voelden, gebeurde er iets magisch: de 'ik-gerichtheid' die ontstaat uit overleven, maakte plaats voor een 'wij-gerichtheid'.
Ik zag hoe deze kinderen niet alleen opbloeiden, maar hoe ze elkaar én nieuwe kinderen letterlijk bij de hand namen. Ze lieten elkaar niet achter. Met een onbevangen vreugde — bijna alsof ze samen dansend de toekomst in bewogen — namen ze elkaar mee naar een nieuw begin.
Wat ik meeneem (en wat blijft)
Nu de rust is neergedaald en ik weer terug ben in mijn leefomgeving, realiseer ik me dat die ervaringen me nooit meer loslaten:
-
Echt luisteren begint bij stilte: pas als je de ruis laat liggen, hoor je wat er écht toe doet.
-
Verbinding is een 'wij-verhaal': samen dragen we meer dan alleen, en het leven wordt er oneindig veel mooier en gezelliger van.
-
Beweging ontstaat in vertrouwen: als je de stap durft te zetten, gaan er deuren open die je vooraf niet kon bedenken.
Het avontuur in Borneo is voorbij, maar de innerlijke beweging stopt niet. Ik neem deze lessen mee in mijn leven, mijn relaties én in hoe ik naar de wereld kijk. Met een open blik, een luisterend oor en de moed om samen verder te dansen.
👯✨ Beweeg je mee?
