Een inkijkje in mijn leven: verhalen, lessen en inspiratie.
Dit is mijn plek om te delen. Ik schrijf over de alledaagse struggles, de onverwachte geluksmomenten en alles daartussenin. Zie het als een open dagboek vol nieuwe verhalen die hopelijk resoneren met jouw eigen ervaringen en je inspireren om jouw verhaal te leven.
De afgelopen maanden was het stil op mijn gebruikelijke kanalen. Geen updates, geen berichten, geen vlugge gedachten op het scherm. Voor wie mij kent — iemand die leeft van communicatie, organisatie en verhalen — leek die stilte misschien vreemd. Maar achter die stilte schuilde de meest waardevolle ervaring van mijn leven.
Als het leven moeilijk, lastig of pijnlijk wordt, verwachtingen van anderen (of van jezelf) je overspoelen, wat doe je dan? Doe je een stap naar achteren, of durf je een stap naar voren te zetten?
“Hun donkerste hoofdstuk herschreven ze tot het sterkste moment in hun leven…”
Ze kijkt me vragend aan, midden in haar enthousiaste relaas over een nieuw idee. De vraag overvalt me. We zitten midden in een van die momenten die ik ‘energizers’ noem: spar-momenten waarbij het kan bruisen en knetteren, maar soms ook kan stagneren.
In een vorige blog d.d. 25 september 2025 deelde ik mijn besluit om het statische 'jaarplan' te vervangen door het dynamische 'Ja-Plan'. Dat plan draait om het bewust JA zeggen tegen acties die echt impact maken, die energie geven en die soms schuren. Ik kies niet voor een privéleven of voor een zakelijk leven; ik kies voor een JA-leven.
Stel: je bent de collega die altijd klaarstaat, de expert die de processen vlot trekt, de 'gever' van het team. Maar wat als juist die bereidheid om altijd alleen maar te geven een onzichtbare barrière opwerpt die je teamdynamiek ondermijnt?
Ken je dat gevoel? Dat je jezelf ziet als open-minded, maar dat er tóch een oordeel binnenschiet over die niet-betrokken collega, de zeer aanwezige cursist, de opvallende buur, of iemand anders? Mij overkwam het ook, en de plek waar het gebeurde was verrassend: een vrouwengevangenis. We waren hier via ‘Lefwijf’, het initiatief van Lucinda Douglas.
Mijn manager: "En Hannie, hoe staat het met jouw plan voor 2026?"
Ik heb geweldig nieuws: mijn verhaal over ademruimte, het claimen van je eigen plek en de kracht van 'weerstand', verschijnt in 2026 in het boek van #LefwijfInspires! 🎉
Vandaag sta ik oog in oog met het bewijs: een post van Lucinda Douglas, en jawel, mijn naam prijkt erin. Niet als enige, maar tussen een rij klinkende #Lefwijf-introducties En terwijl ik er met een grijns en een mix van ongeloof en verwondering naar staar, schieten mijn gedachten terug naar november 2024. Want eerlijk is eerlijk, deze Lefwijf-introductie? Die past he-le-maal niet bij mij!
Ineens werd ik stilgezet! Het overviel me als een goederentrein waar geen einde aan komt: de lengte en diepte van verbindingen in mijn leven. Of het nu gaat om banden met collega's en zakelijke relaties, de warmte van persoonlijke vriendschappen, of de onvoorwaardelijke liefde van familie – ze vormen de absolute essentie van ons bestaan.En vanavond was het weer zover, iets wat 27 jaar geleden al begon. Een geluksmoment met enkele ex-collega's die inmiddels aanvoelen als familie. We gaan een paar keer per jaar uit eten, een gekoesterde traditie. We delen wat er speelt in ons leven, we lachen om successen, we leven mee met uitdagingen, en ja… we lijden mee als het tegenzit.
